“Een keer ’n vettie, altyd ’n vettie.” Nè? Na ’n hele lewe as ’n vetsugtige persoon, het Mart-Mari Breedt, ’n sagteware-ingenieur en ma van vier, net meer as tagtig kilogram verloor. Haar hardkoppige weiering om te aanvaar dat sy maar net weer haar gewig gaan optel, saam met ’n besef dat sy nie vir die res van haar lewe die skaal obsessief kan dophou nie, het gemaak dat Mart-Mari begin skryf het oor haar gewig se instandhouding en uitdagings. Haar skrywery het gelei tot ’n introspektiewe reis waartydens sy baie diep in haar psige moes gaan grawe en baie seer en ou emosies in die gesig moes staar. Op haar reis het sy haar opregte self ontdek, wat nog al die tyd begrawe was in ’n skuldlas van tagtig kilogram.

(From the author of “Eighty Kilos of Shame”)
Running is hard.
42,2 km is far.
For most runners running 42,2 km is a bucket list event. For Mart-Mari Breedt it was as well. This 41 year old software engineer, author and mother of four had already achieved a lot in her life: She lost 80 kg, became a runner, and authored and published her memoir. She loves writing and running and embraces the gifts that overcoming obesity has brought her. It is now time for her next goal: Running a marathon. Mart-Mari’s story might appear to be about her journey to the marathon finishing line – it is not. It is about how she made her way to the start line. She only realized this herself the day before race day.
42,2 km is far. 0 km is sometimes further.