In Huis Herfsblaar ontmoet ons die inwoners van ’n aftreeoord waar herinneringe, liefde en verlies saamvloei in die goue lig van hul herfsjare. Hier leef Ella, Kasper, Boeta, Lillian, Carina en ander karakters elk met hul eie storie — van eerste liefde tot laaste afskeid, van berusting tot vergifnis. Die oord word ’n plek waar vreemdelinge familie word, waar lag en trane die dae kleur, en waar die verlede soos sagte herfsblare neersak — mooi, broos en tydloos. Met deernis en lewenswysheid bring Huis Herfsblaar hul stories bymekaar: eenvoudige mense met groot harte wat leer dat aanvaarding soms die mooiste vorm van vrede is.

Hierdie verhaal skets die ervarings van ʼn kind wat die gebeure werklik deurleef het. Name van mense en plekke is verander om te verseker dat dit nooit as ʼn vingerwysing of ʼn aksie teen enige een gebruik kan word nie. Feitlik al die rolspelers in hierdie lewensdrama is nou al die ewigheid in. Ek bid dat hulle almal genade gevind het en hul saak met Vader reggemaak het voor hulle hierdie lewe verlaat het. Mag hierdie vertellings daartoe bydra dat dit wat hier beskryf word, nooit weer met enige ander kind gebeur nie. Kinders is weerloos. Hulle is onskuldig. Hulle behoort aan die Vader. Wee die een wat sy hand in haat, nyd of woede teen ʼn kind sou lig. Dit sal nie ongesiens en ongestraf verbygaan nie. Hier kom sekerlik die waarheid wat ons in die Woord leer, naamlik dat die wraak ons nie toekom nie.