My digbundel, Edelstene, besing die skoonheid van die natuur en die prag van ons moederstad, Kaapstad. Ek skryf ook oor die wel en weë van die lewe in Suid-Afrika en ons wedervaringe.

Annemarie Agenbacht, is 12 jaar oud en gebore in Centurion, Gauteng. Wat inspireer haar om te skryf? Dit is ‘n baie moeilike vraag vir haar, want baie van haar gedigte en stories word geïnspireer deur gebeure in haar lewe. So mens kan dus sê dis haar manier om ‘n oomblik vas te vang en aan vas te hou.
Sy vertel dat om te skryf ‘n beter manier is om jouself te leer ken en oor jare te kan reflekteer oor hoe jy eens was, want nie eens foto’s of videos gee jou daardie satisfaksie nie. In gedigte kan jy meer oor emosies skryf as wat jy byvoorbeeld voor mense kon sê.
‟Die pen is magtiger as die swaard”, as dit die geval is, is hierdie bundel ‟dalk moontlik die magtigste wapen in ‘n tienerhand.”
Van liefdesteleurstellings, tot wandelinge op die strand. Van irriterende broers, tot die onmoontlike konsep van “sport”. – alles in een boek.So neem my huis toe en deel die ervaring.

Ek wou ongetemde liefde opdra aan al die vorige vrouens in my lewe, toe onthou ek daar is nie. Nou dra ek die bundel op aan die vrou wat nou in my lewe is. Ook dit is streng gesproke ‘n probleem want ek soek nog na haar, daarom dra ek hierdie bundel op aan die liefde, almal wat dit reeds het en almal wat daarna opsoek is.

Hierdie is nie gedigte oor wat in my gedagtes aangaan nie, eerder is dit gedigte oor oorloë teen die monsters in my kop. Dit is amper asof ek wil sê dit is ‘n universele digbundel vir almal wat aan PTSV, depressie of enige geessiekte ly, elkeen het net sy eie monsters.

Kom saam met my op ‘n Reis deur my Gedagtes. Dalk sien jy jouself ook daarin. Verbeel jou jy het ‘n warboel van gevoelens en emosies wat jy ervaar, maar jy weet nie hoe om dit te verwoord nie. Jy raak verder gefrustreerd en voel dalk selfs ‘n bietjie depressief. Nou, verbeel jou jy het die Reis deur my Gedagtes saam met my deurgemaak. Skielik begin dinge vir jou méér sin maak en jy het die woorde om aan ander te beskryf wat jy ervaar het. Jy maak dit dan jou eie. Noudat jy weet wat jy deurgegaan het en beter verstaan hoe om jouself uit te druk, neem jy jou pen op en die woorde vloei soos ‘n fontein uit jou binneste. Dít is wat met my gebeur het.

Gee my ‘n nuwe môre “Here U ken my stukkend wees, U weet ek is moeg om te leef. Gister se seer genees dit o, Heer. Ek ken net haat, verdien ek hierdie smaad? Mense wat hulle rûe op my draai, slegs U wat my nie alleen laat nie. Net U is oor met wie ek kan praat, ek het nie die reg op genade nie, ek weet ek verdien dit nie, maar ek staan op my knieë, ek bid uit my uit; asseblief o, liewe Heer, sal U in U genade tog besluit mý uitkoms te gee. Ek smeek om ‘n nuwe môre Heer!