Klokkies en Granaatjies is ’n geurige, ryk versameling mengelmoeskardoes van kortverhale wat diep menslik is – vol vrae, genade en geloof, wat die fyn krake in mense se harte oopvou.  Jy gaan hier mense ontmoet wat twyfel, wonder, weer probeer. Vroue wat sukkel om hul plek te vind. Oumas wat rook en raad gee. Kinders wat hoop bring. En ’n paar karakters wat dalk te na aan die werklikheid voel om net fiksie te wees.

Mari Ströh se stem is eerlik en eg, dikwels met ’n tikkie stoutigheid, altyd met ’n stewige hartklop van geloof, en ’n diep menslikheid wat by jou gaan bly lank nadat jy die boek neergesit het.

Dis stories vir wanneer jy verlang na die eenvoud van gister, toe die lewe nog ’n bietjie stadiger was, toe ’n beker koffie en ’n stukkie koek op die stoep nog genesing gebring het. Elke verhaal fluister: jy is nie alleen nie. En dalk, net dalk, is dit die mooiste waarheid van alles.

Die Debois familie is ’n hegte en ’n gelowige familie met vaste beginsels. Diandre, die hoof van die huis, met sy pragtige minsame vrou Mabel en hul twee kinders, Laron en Tulip. Die kinders is uit die huis, met Tulip wat besig is met haar studies en Laron ‘n man met ‘n neus vir besigheid, of het hy? Hoe lank sal hulle hom nog finansier en wat sal sy reaksie wees die dag as hulle nie meer wil saamspeel nie? Sal hy vir eens leer om op sy eie bene te staan of sal sy losbandige leefwyse hom tot ander aksie dwing?
Sal die eens hegte familie die toets van die tyd kan deurstaan, of sal die ergste verraad hul vernietig?