Elke oggendstond het ʼn soort heiligheid – daai gevoel van God hoor my. Ek beskou vrouwees soos jakarandas wat bloei, so ook bloei die vrou, party met ʼn nikssiende leë blik, ander met ʼn oordadige maskerspel en party met sielswoorde en ander met trane en depressie. En daardie gevoel word uitgestort in woorde, soos in hierdie bundel.Saggies kom die gedagte by my op: Wat is die vrou, dat God aan ons dink, Sy genade uitstort? Dit is die heiligheid van vrouwees elke oggend – ʼn tapyt van genade wat ons omring.In hierdie bundel Feminite (vrouwees) beleef ons die vrou se waarde maar ook haar vrese, blydskap, hartseer en dan die liefde. Ons as vrou kan met oorgawe liefhê, ons emosies baie duidelik wys, en hier is die bewys.

Elke jaar in Aprilmaand word ons as gelowiges opnuut herinner aan die offer van ons Heer en Heiland, Jesus Christus, aan die kruis op Golgota. Daar waar die sondelose Een, sonde geword het in ons plek, gely het in ons plek, en gesterf het in ons plek. Daar waar Hy uitgeroep het “Tetelestai!” wat beteken “Dit is volbring!” Drie dae later het Hy met krag en majesteit uit die dood opgestaan en in oorwinning uit die geopende graf herrys, om aan ons die belofte van die Ewige Lewe te gee, en om God die Vader se stempel van goedkeuring op Sy reddende werk te plaas.Maar hoekom moet ons dit net eenkeer per jaar hoor, eenkeer per jaar herdenk? Hier het ons ‘n bundel gedigte wat ons elke dag kan lees, wat ons elke dag kan herinner aan die grootste offer in die geskiedenis van die heelal, en aan die oorwinning oor sonde en die dood.