Magdaleen weier chemobehandeling, om haar ongebore baba ’n beter kans te gee op oorlewing – die seun wat sy gedink het haar huwelik weer aanmekaar sal gom. Sy sterf toe klein Ricardo twee maande oud is.
Met ’n afwesige pa, neem die oudste dogter, Elisna, die verantwoordelikheid oor om haar twee jonger sussies en bababoetie te versorg. Met behulp van hulle jare lange huishulp kom hulle baie goed reg, totdat Andreas ’n vrou wat vir hom gewerk het gaan haal om na hulle om te sien.
Voor Andreas is sy ’n engel, agteraf kom die duiwel na vore.
Wanneer die rooikopseun Elisna waarsku om haar bababoetie van Heidi af weg te hou, begin sy ondersoek instel wat agter die slaapkamer se geslote deure aangaan. Die blou babaskoentjies, swart boek en inskrywing agterop die foto van die hand wat die blouswart roos vashou, laat Elisna besef hoe gevaarlik hierdie vrou werklik is, maar hoe kry sy haar uit hulle lewens? Haar pa wil niks verkeerd weet van Heidi nie.

Dreigend staan die swart silhoeët in die verte met mis wat spookagtig uit die aarde trek. Viazma, ‘n ou asylum, met al sy geheimenisse en wreedhede weggesteek in ‘n diep donker woud. Die tweeverdiepinggebou het honderde vensters wat dreigend na die woud staar. Rondom die gebou is geen gras of blomme nie, net strak swart grond en hier en daar ’n boom wat eensaam en uitgedroog staan. Niemand mag weet van haar geheime nie. Wat alles binne haar bose hart aangaan nie. As jy eers oor haar drumpel getree het en haar giftige asem in jou nek gevoel het, is daar geen uitkoms vir jou nie. Soos legendes lui: As jy een oggend in Viazma opstaan en die bed langs joune is leeg – beteken dit nie die persoon is ontslaan nie…