Jacoba is vasgevang in ’n destruktiewe huwelik, maar kies om haar drie kinders alleen op die plaas in liefde groot te maak. In haar soeke na vrede vind sy hoop en liefde by Albertus. Hoewel die gesin geluk beleef, worstel sy met bekommernis oor haar jongste seun, Poul, wie se selfdood haar wêreld verpletter. Temidde van rou en vrae sonder antwoorde, ervaar sy die Here se genade wat haar ophef en ’n nuwe doel in die lewe gee.

Bykans nege maande lank hou hy alles in hom toegesluit. Saans weergalm sy gille deur die stil gange wanneer dieselfde droom hom treiter. Op ’n dag onthou hy vir KYLA. Sy swartkop met die goue hart en klingellaggie. Stukkies van die legkaart begin inmekaarpas. Hy onthou die reuk van die see, voel die sproei van die branders. Kyla se gille wanneer sy dieper die see ingetrek word. Vlermuise wat saam met die digte mis vanuit die see opstyg. Die grasgroen oë wat ’n mens se siel vir die duiwel kan voer sonder die knip van ’n oog.
Pandora se boks was nou vir só lank toegesluit en weggebêre. Hoe sou die verdomde ding weer oopgekom het?

Sarafina word deur die kommissaris aangesê om te help met die soektog na die baasbrein agter die ontvoering. Sarafina, net soos Heilda, dra swaar aan die bagasie van haar verlede. Sy betoon geen genade toe hulle die ontvoerders vastrek nie, maar die baasbrein is ’n glibberige vent wat hom nie laat vang nie.
Hoekom het die twee mans die wetenskaplike ontvoer? Wat is Sarafina en Heilda se storie, en gaan Xander daarin slaag om hulle almal veilig te hou?